ȦNI

ȦNI conj., part.

1. ni, ani: Zy kunda ny ziöen ȧni ȧ wüt. ‘Nie mogli powiedzieć ani słowa.’; Dü byst cün mer ȧni ȧmöł ny gykuma. ‘Nie przyszedłeś do mnie ani razu.’; S’wün śun mej kȧ kłȧdyn ȧni nist ny. ‘Nie było już strojów ani niczego.’; Yhy ho ȧni ȧn groś ny! ‘Nie mam ani (jednego) grosza!’

2. nawet, w ogóle, wcale (tylko w zdaniach przeczących): Ȧni dy ełdyn wösta nist föna. ‘Nawet rodzice nic o nich nie wiedzieli.’; Ȧni dy Wymysiöejyn kyna dos ȧzu ny. ‘Nawet Wilamowianie tak tego nie umieją (robić).’; S’nahts wün zy kuma. Zej wösta ȧni nist ny: ȧni war, ȧni wen. ‘Przyszli w nocy. W ogóle o niczym nie wiedzieli: ani kto, ani gdzie.’