FÜM

FÜM s. f. (pl. FJYM, dim. FJYMŁA)

1. kształt, forma, postać: Śrȧjw ȧ güty füm fum cȧjtwüt ȧj. ‘Wpisz dobrą formę czasownika.’; Yhy wułd dy oła gyśihta, wo zy zȧjn myt mjyr gypasjyt, ufśrȧjwa, do zy ny ferhejngejn ȧn zy y jyr würikja füm prezentjyn. ‘Chciałem zapisać wszystkie historie, które mi się przydarzyły, żeby nie zostały zapomniane i ukazać ich prawdziwą postać.’; Yh zoh jynt ȧ koüłikjy füm. ‘Zobaczyłem jakiś okrągły kształt.’

2. forma (do pieczenia babki itp.): Yhy ho śun ołys cym baka, s’fałt mer nok dy füm. ‘Mam już wszystko do pieczenia, brakuje mi tylko formy’

3. forma (odmiana, rodzaj): Dy Ad bywönn ferśidnikjy ławafjym. ‘Ziemię zamieszkują różne formy życia.’

Zob. też: → GYŚTAŁT