GYŚTAŁT

GYŚTAŁT s. m. (pl. GYŚTAŁTA, dim. GYŚTAŁTŁA)

1. kształt, postać: Uf ȧmöł zit’ȧ ym möndaśȧjn ȧ gyśtałt. ‘Naraz widzi postać w świetle księżyca.’; Zej höt ȧn gyśtałt fu ȧm gyzyht gykrysułt. ‘Ona naszkicowała kształt twarzy.’

2. oplecek (element stroju wilamowskiego), stanik, gorset: Ym gyśtałtła śejny ruza / Do zy beser kyna kuza. ‘Na gorsecie/gorseciku piękne róże / Żeby lepiej mogły mówić.’ (fragment piosenki Wymysiöejer śejny mȧkja); Dos ej wejder ȧ ander rök, dos ej ȧ grinśtrimikjerrök ȧn ȧ gringyśtałt mytum korolbynzuł. ‘To z kolei inna spódnica, to jest spódnica z zielonymi paskami i zielony oplecek z wstążką do korali.’

Wyraz GYŚTAŁT funkcjonuje również jako przymiotnik (adj.) gyśtałt ‘kształtny, urodziwy’.

Zob. też: → FÜM