ŚTȦJGJA

ŚTȦJGJA v. (imp. sg. ŚTȦJG, pl. ŚTȦJGT; part. perf. GYŚTEJGJA + zȧjn)

1. wznosić się, wznieść się: Mytum jyśta wyndcug śtȧg dy drah y dy hej. ‘Z pierwszym powiewem wiatru latawiec wzniósł się do góry.’; Der nawuł śtȧg fum foühta groz y dy łöft. ‘Mgła unosiła się z wilgotnej trawy w powietrze.’

2. wsiąść, wsiadać (na konia, do autobusu itp.): Yhy wa ny myt ȧm fremda ys oüta śtȧjgja. ‘Nie wejdę do samochodu z obcym.’; Śtȧjg ufs fad ȧn rȧjtwer wȧg! ‘Wsiadaj na konia i jedźmy stąd!’

3. wysiąść, wysiadać, zsiadać (z roweru, z tramwaju itp.): Har śtȧjgt fum oütabüs ufȧ dryta śtand. ‘On wysiada z autobusu na trzecim przystanku’; Wen zy fum śyfła ufs łand endłik śtygja, wün zy fjy dy wür fruł. ‘Gdy w końcu zeszli z łódki na ląd, naprawdę się cieszyli.’

4. stawać na nogę: Har śtȧg fu ȧm füs ufȧ andyn. ‘Przestawał z jednej nogi na drugą.’; Der füs tüt mer wej, yhy kon ufȧ giöe ny śtȧjgja. ‘Noga mnie boli, w ogóle nie mogę na nią stanąć.’

Por. też: roüsśtȧjgja ‘wysiąść, wysiadać, wyjść, wychodzić’, nȧjśtȧjgja ‘wsiąść, wsiadać’, ejwerśtȧjgja ‘przesiąść się, przesiadać się’: Wen dy fu ȧm oütabüs roüsśtȧjgst ȧn y ȧn andyn śtȧjgsty nȧj, dos hȧst ejwerśtȧjgja. ‘Kiedy wysiadasz z jednego autobusu i wsiadasz do innego, to się nazywa przesiadanie.’