KOSTA

KOSTA s. m. (pl. KOSTA, dim. KASTŁA)

1. skrzynia: Wos hösty y dam kosta? Oü fłȧk? ‘Co masz w tej skrzyni? Też stroje?’ – w tym znaczeniu używa się również → ŁOD, szczególnie gdy mowa o skrzyni wilamowskiej (posagowej i / lub na stroje).

2. pudło: Wun hösty s’kastła fu dan śüja? ‘Gdzie masz pudełko od tych butów?’; Yhy ho cwej kosta cy triöen, ȧłȧn ga’h mer ny röt – wysty mer myt ȧm hyłfa? ‘Mam dwa pudła do przeniesienia, sam nie dam sobie rady – pomożesz mi z jednym?’

3. (dim.) klatka: Babela, hösty nö ufer śtuw dos fyglkastła? Konsty my’ś gan? Bo’h wył ȧn knarek kiöefa. ‘Babciu, masz jeszcze na strychu tę klatkę na ptaki? Możesz mi ją dać? Bo chcę kupić kanarka.’

4. (dim.) kostka (np. cukru): Ga mer cwe kastła cöker. ‘Daj mi dwie kostki cukru.’

5. sześcian: Der kosta ej gyboüyt fu zȧhs fjyrekja. ‘Sześcian jest zbudowany z sześciu czworokątów.’

6. (dim.) kostka (do gry): Eta dü, wejf s’kastła! ‘To twoja kolej, rzuć kostką!’

7. (dim.) kostka brukowa: S’ej niby śejn, do zy hon ym centrum kastła gyłet, oder fur andyn zȧjt fjet’s zih diöt yta ny güt mytum oüta. ‘To może i ładnie, że położono w centrum kostkę, ale z drugiej stronę nie jeździ się tam teraz dobrze samochodem.’

Por. też: (s’müster) myta kastła ‘wzór w kratę’: Uf kliner hȧltag trügwer s’ymertihła myta grina kastła. ‘Na mniejsze święta nosiliśmy odziewaczkę w zieloną kratkę (dosł. ‘z zielonymi skrzynkami’).’

Zob. też: → OŚOÜKOSTA