ŁAND

ŁAND s. n. (pl. ŁENDYN, dim. ŁANDŁA)

1. ziemia, ląd: Nö zöfuł mönda ym mjer fest łand endłik cy zan, dos ej hałt ȧ frȧjd! ‘Po tylu miesiącach na morzu zobaczyć twardy ląd to jest prawdziwa radość!’

2. kraj, państwo: Yh bej y hefa łendyn gywast, oder njynt śpjy’h mih ny zu güt wi dyham. ‘Byłem w wielu krajach, ale nigdzie nie czuję się tak dobrze jak w domu.’

Por. też: s’apułłand ‘pole po wykopaniu ziemniaków’, s’oüsłand ‘zagranica’, oüsłenderyś ‘obcy, zagraniczny’, Noüłand ‘(dosł. ‘nowa ziemia’) nazwa niektórych pól w Wilamowicach, która powstała od tego, że takie pole zostało dokupione, nie było czyjąś ojcowizną (zob. → HAMYT)’.